België is een relatief klein land in Europa. In feite beslaat België minder dan 1% van het totale grondgebied van de Europese Unie, en de Belgen vormen slechts 2,1% van de EU-bevolking. Desondanks staat België in het centrum van de Europese beeldende kunst sinds schilders als René Magritte en zijn gelijken de cultuur van het land internationaal op de kaart hebben gezet.

Omdat de Belgische industrie zo'n kleine gemeenschap is, kennen de meeste Belgische acteurs, actrices, regisseurs en cinematografen elkaar. Het zou ook kunnen verklaren waarom veel Belgische talenten zich vaak tot de internationale filmindustrie wenden, waaronder Hollywood.

Maar laten we eens kijken naar de geschiedenis van de Belgische cinema en hoe de filmindustrie van het land internationaal geprezen werd.

De beste leraren Acteren beschikbaar
1e les gratis!
Fran
Fran
11€
/u
1e les gratis!
Elaine
Elaine
22€
/u
1e les gratis!
Maud
Maud
20€
/u
1e les gratis!
Elke
Elke
25€
/u
1e les gratis!
Gianni
Gianni
25€
/u
1e les gratis!
Lorans
5
5 (7 reviews)
Lorans
25€
/u
1e les gratis!
Sterre
Sterre
20€
/u
1e les gratis!
Nathania
5
5 (4 reviews)
Nathania
20€
/u
1e les gratis!
Fran
Fran
11€
/u
1e les gratis!
Elaine
Elaine
22€
/u
1e les gratis!
Maud
Maud
20€
/u
1e les gratis!
Elke
Elke
25€
/u
1e les gratis!
Gianni
Gianni
25€
/u
1e les gratis!
Lorans
5
5 (7 reviews)
Lorans
25€
/u
1e les gratis!
Sterre
Sterre
20€
/u
1e les gratis!
Nathania
5
5 (4 reviews)
Nathania
20€
/u
1ste les gratis>

Het vroege begin

De Koningsgallerij in Brussel is nog steeds in gebruik en een pracht om te aanschouwen en er te winkelen.

De allereerste openbare filmvertoning vond plaats in Parijs, in december 1895. De toepasselijk genaamde Lumière-broers projecteerden een serie van tien korte films in het Salon Indien du Grand Café. Het was het begin van de filmindustrie.

De eerste publieke filmprojectie in België vond plaats op 1 maart 1896 in de Koningsgalerij in Brussel. Daar Brussel toen vooral Franstalig was, waren er veel Fransen hard aan het werk in België in de filmindustrie, denk maar aan Charles Pathé. Het was pas met Hippolyte De Kempeneer dat de eerste Belgische filmproducer aan het werk ging, hij produceerde verschillende films totdat zijn studio in 1923 afbrandde.

In België kwamen er al snel plannen om, naar het voorbeeld van landen als Zweden, stomme fictiefilms te gaan draaien. Grootse producties als het verfilmen van Hendrik Consciences roman ‘De leeuw van Vlaanderen’ kwamen er echter nooit door een gebrek aan geld. Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog stak hier voorgoed een stokje voor. Het liep ook minder goed af voor films die er wel kwamen, zo was er ‘Storm des Levens’ of ‘Storm in een glas water’ door regisseur Karel Van Rijn: een dramatische film in Antwerpen die grandioos flopte. Het zou pas in 1934 zijn dat er eindelijk de revelatie van de Vlaamse Film kwam: De Witte.

Documentaires na de Eerste Wereldoorlog

levensloop-belgische-cinema
De Belgische cinemawereld heeft een lange geschiedenis achter de rug.

In de jaren dertig werden de eerste pogingen tot ernstige cinema ondernomen. Toen kwamen ook verschillende mannen op de voorgrond zoals Henri Storck en Charles Dekeukeleire. Zij experimenteerden met nieuwe filmtechnieken en stichtten de Belgische Documentaire School. Deze school werd lang beschouwd als een hoogtepunt van de Belgische cinema. De Belgische filmindustrie leverde in die dagen dan ook hoofdzakelijk documentaires af, zoals ‘Misère au Borinage’ van Storck en Joris Ivens, de eerste ernstige Vlaamse film. In de jaren dertig van de vorige eeuw riep het begin van de geluidsfilms op tot Nederlandstalige films, of nog beter, in het dialect van de streek. Dat waren de zogenaamde 'volkskluchten' zeer populair. Deze films bevatten herkenbare humor en werden gedraaid in het dialect van de streek waar ze zich afspeelden. De volkskluchten boden goedkoop vermaak voor het gewone volk, maar werden door de elite beschouwd als minderwaardig vertier. Tussen 1934 en 1940 werden 37 films uitgebracht en de snelgroeiende industrie was aangewezen op buitenlandse filmprofessionals, van wie velen Duitsland ontvluchtten toen de Nationaal Socialistische Partij van Adolf Hitler aan de macht kwam.

De beste leraren Acteren beschikbaar
1e les gratis!
Fran
Fran
11€
/u
1e les gratis!
Elaine
Elaine
22€
/u
1e les gratis!
Maud
Maud
20€
/u
1e les gratis!
Elke
Elke
25€
/u
1e les gratis!
Gianni
Gianni
25€
/u
1e les gratis!
Lorans
5
5 (7 reviews)
Lorans
25€
/u
1e les gratis!
Sterre
Sterre
20€
/u
1e les gratis!
Nathania
5
5 (4 reviews)
Nathania
20€
/u
1e les gratis!
Fran
Fran
11€
/u
1e les gratis!
Elaine
Elaine
22€
/u
1e les gratis!
Maud
Maud
20€
/u
1e les gratis!
Elke
Elke
25€
/u
1e les gratis!
Gianni
Gianni
25€
/u
1e les gratis!
Lorans
5
5 (7 reviews)
Lorans
25€
/u
1e les gratis!
Sterre
Sterre
20€
/u
1e les gratis!
Nathania
5
5 (4 reviews)
Nathania
20€
/u
1ste les gratis>

Het boerendrama na de Tweede Wereldoorlog

Na de Tweede Wereldoorlog vol Duitse propaganda in de cinemazalen kwamen er nu films rond een familietragedie in het rurale landbouwer landschap van Vlaanderen. De meest noemenswaardige titel is natuurlijk zijn De Witte van Sichem. Deze Vlaamse volksfilm van regisseuse Edith Kiel was enorm populair en gold als de referentie voor de Belgische cinema in het land.

België is tweetalig en ook de Walen volgende het stramien van het boerendrama. De Waalse cineast Jacques Boigelot waagde zich in 1970 eveneens aan een boerendrama: ‘Paix sur les champs’ dat genomineerd werd voor de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. Door de tweetaligheid van het land komt het echter vaker voor dat Vlaamse films eerder hun weg vinden naar Nederland dan dat ze te zien zijn de Waalse bioscopen. Hetzelfde geldt ook voor de Waalse films, die vinden heel gemakkelijk hun weg naar Frankrijk maar worden maar al te vaak weggehouden van de Vlaamse kijkers.

Naast de enorme aantallen boerendrama’s was er ook af en toe plaats voor een buitenbeentje. Zo zijn er ook een aantal thrillers gemaakt geïnspireerd was op de Amerikaanse films noirs zoals Meeuwen sterven in de haven. Ook kwam Rob Van Eyck in beeld met de gewelddadige en seksuele cultfilm ‘The Afterman (1985)’ die door het alsmaar toenemende succes van videotheken uitgroeide tot de meest verkochte Vlaamse film in het buitenland.

Komedianten

Filmposter van Koko Flanel met de enorm bekende Urbanus in de hoofdrol.

Het regisseursduo Jan Vanderheyden & Edith Kiel introduceerde bovendien de carrières van komedianten zoals Gaston Berghmans, maar brachten ons vooral het typische Vlaams erfgoed humor. Wat tot op de dag van vandaag nog steeds standhoudt als je denkt aan films zoals Oesje, Max & vooral F.C. De Kampioenen.

F.C. De Kampioenen startte als een serie op de televisie maar kwam dan toch ook met maar liefst 4 langspeelfilms op de proppen. Het is wel ook het ideale voorbeeld van het schrijnende probleem in België, namelijk het financieren van langspeelfilms. Er is vaak niet genoeg geld om die dromen waar te maken en fondsen komen vaak ook vanuit de overheid, die natuurlijk een strak budget aanhoudt betreffende het spenderen van belastinggeld aan zaken van vermaak.

Toch lokten Gaston en Leo duizenden mensen naar de cinema met ‘Zware jongens’ en ‘Paniekzaaiers’. Iets dat natuurlijk ook weer de Belgische staatskast spijst. Een andere komiek, en iedereen zal dit wel moeten toegeven, is dat het vooral Urbanus was die records brak met ‘Hector’ en ‘Koko Flanel’. Hij is komisch en een man die weet hoe je grappen overbrengt. Hij was niet enkel te zien op het grote scherm, maar zingt tot op heden ook nog steeds.

De moderne Belgische filmindustrie

Het begon voor België vooral in de jaren 90 met een nieuwe hoop regisseurs. Er werden zowel prachtige films gemaakt op Vlaams vlak als op Franstalige vlak.

Jaco Van Dormael won in 1991 de Caméra d'or op het filmfestival van Cannes met zijn eerste langspeelfilm debuut ‘Toto le héros’. Een komedie tragedie waarmee hij zichzelf in de spotlights zette. Vijf jaar later stond hij er opnieuw met ‘Le Huitième Jour’, die eveneens een groot succes werd. Ook zijn derde film in 2009, Mr. Nobody, won onder andere 6 Margritte awards.

Jean-Pierre en Luc Dardenne werden na La Promesse uit 1996 een vaste waarde in Cannes. Ze schrijven, produceren en regisseren hun eigen films.  Het was in 1999 dat ze met Rosetta de Gouden Palm voor de eerste keer wonnen.  In 2005 deden ze dat opnieuw met L'Enfant. Ze werden een vaste waarde op het Cannes filmfestival met te veel prijzen om op te noemen. Ze hebben een nieuwe film in de ontwikkeling in de zomer van 2021 genaamd Tori and Lokita.

Maar ook films zoals De helaasheid der dingen en Rundskop kregen Oscarnominaties en brachten de Belgische film onder de aandacht. In vergelijking met de boerenkluchten en de komedie, zijn het toch eerder de zwaardere thema’s die hun weg vinden naar het buitenland en in de prijzen vallen. Goede karakterstudies, thrillers en uitgediepte personages vinden ook hun geluk over de landsgrenzen heen.

Ook Erik Van Looy speelt een grote rol in het op de kaart zetten van België in de filmwereld. Het begon met de film De Zaak Alzheimer. Maar volgde al gauw met De Loft. Een film die niet alleen records deed sneuvelen in België, maar wiens rechten ook werden verkocht in Amerika. Van Looy bracht zo ook Matthias Schoenaerts zijn carrière een versnelling hoger door hem in de Amerikaanse versie van The Loft ook in te schakelen als één van de hoofdpersonages.

Matthias Schoenaerts is trouwens één van die Belgische acteurs die het verder heeft geschopt dan enkel de Belgische films. Zo was hij te zien in grote Amerikaanse producties zoals The Old Guard (naast niemand minder dan Charlize Theron, zie foto hieronder), Red Sparrow en nog andere. Hij heeft nog een hele reeks films staan op de planning dus we zullen nog veel van hem zien, zowel in België als in het buitenland.

Matthias Schoenaerts op de set van Old Guard en je kan hem zien naast Amerikaans topberoemdheid Charlize Theron in deze Netflix Original.

Ook acteur Johan Heldenbergh was te zien in een grootschalige Amerikaanse productie, als de hoofdrolspeler, in The Zookeeper’s Wife. Daarin speelde hij de eigenaar van een zoo waar zijn vrouw vastberaden is om zo veel mogelijk Poolse Joden te verstoppen voor de nazi’s en hen te beschermen tegen hun vreselijke lot.

Marc Zinga is nog zo een internationaal fenomeen met zijn oorsprong uit België. Schopte het zelfs al tot in de James Bond film Spectre. Ongetwijfeld nog een Franstalig Belg om te blijven volgen. Naast natuurlijk Benoît Poelvoorde die door de Fransen zeker wordt herkend.

Wereldwijd worden heel vaak Belgische films getoond op festivals en slepen deze films ook allerhande prijzen in de wacht. Helaas schoppen Belgische films het zelden of nooit tot een bioscoop release gebracht in het buitenland. Om helemaal eerlijk te zijn, er moet zelfs al hard gevochten worden in België zelf om Vlaamse films over de taalgrenzen heen te krijgen en omgekeerd, om Waalse films in de Vlaamse bioscopen te krijgen.

Heb je een leraar Acteren nodig?

Vond je dit artikel leuk?

5,00/5 - 1 waardering(en)
Laden...

Karen